Powiat ostrowski w Wielkopolsce zaskakuje różnorodnością: między miejską energią Ostrowa Wielkopolskiego a sennymi drogami wśród pól kryją się miejsca, o których rzadko wspominają przewodniki, a które potrafią zostać w pamięci na długo. Wizyta w tym rejonie to nie tylko „odhaczanie” pałaców i kościołów, ale przede wszystkim spotkanie z lokalnymi historiami, ciekawie zaprojektowanymi przestrzeniami rekreacyjnymi i klimatycznymi zakątkami nad wodą. Szczególnie mocno wyróżniają się mało oczywiste atrakcje: parki natury, ścieżki edukacyjne, rezerwaty i nietypowe obiekty, w których widać fantazję i zaangażowanie mieszkańców. Im dłużej poznaje się powiat ostrowski, tym bardziej widać, że to świetne miejsce na spokojne, „mikrowyprawowe” podróżowanie, w którym łatwo znaleźć coś dla siebie niezależnie od pory roku.
Ostrów Wielkopolski
Konkatedra św. Stanisława Biskupa
Konkatedra św. Stanisława wyrasta z miejskiej zabudowy jak solidny, neogotycki punkt orientacyjny, który trudno przeoczyć w czasie spaceru po Ostrowie. Z zewnątrz zachwyca wysokimi wieżami, strzelistymi oknami i ceglaną elewacją, która pięknie komponuje się z niebem – szczególnie o zachodzie słońca. Wnętrze zaskakuje bogactwem detali: polichromie, witraże, liczne ołtarze boczne i przestrzenne prezbiterium budują atmosferę miejsca dopracowanego w każdym szczególe. W środku łatwo zapomnieć, że za drzwiami krąży miejskie życie, bo światło wpadające przez witraże i delikatny zapach kadzidła tworzą spokojną, skupioną przestrzeń. To nie tylko kościół „do zobaczenia”, ale też dobre miejsce na krótką przerwę od miejskiego zgiełku.
Nowa synagoga w Ostrowie Wielkopolskim
Nowa synagoga to jedna z tych atrakcji, które potrafią zaskoczyć, bo nie kojarzą się od razu z typowym obrazem wielkopolskiego miasta. Jej sylwetka wyróżnia się na tle zabudowy – to mocny, charakterystyczny akcent architektoniczny, który przyciąga wzrok już z daleka. Zachowane detale fasady przypominają o dawnej, bardzo bogatej historii ostrowskiej społeczności żydowskiej, o której na co dzień mówi się niewiele. Spacer wokół synagogi i krótka chwila na obejrzenie budynku z różnych perspektyw uświadamiają, jak bardzo wielokulturowy był kiedyś ten region. To miejsce z wyczuwalnym „podtekstem” – nie jest tylko ładnym obiektem, ale też milczącym świadkiem lokalnych dziejów.
Antonin
Pałac w Antoninie
Drewniany pałac myśliwski w Antoninie wygląda jak wyjęty z romantycznej opowieści – niska, ale wyraźna bryła w charakterystycznym żółtym kolorze chowa się między drzewami i odbija w tafli jeziora. To miejsce, gdzie historia arystokracji miesza się z legendami o Fryderyku Chopinie, który bywał tu kilkukrotnie i zostawił po sobie muzyczny ślad. Wnętrze z centralną, wysoką salą myśliwską robi ogromne wrażenie: drewno, poroża, galeryjki i wysokość, która sprawia, że automatycznie zadziera się głowę do góry. Pałac działa dziś jako hotel i restauracja, więc można dosłownie „zamieszkać” w zabytkowych wnętrzach, zamiast tylko obejrzeć je z progu. To jedna z tych atrakcji, które łączą intensywne wrażenia estetyczne z bardzo przyjemną, gościnną atmosferą.
Jezioro Szperek
Jezioro Szperek to letnie serce Antonina – przy dobrej pogodzie tafla wody mieni się od żagli, a plaża i pomosty powoli wypełniają się wypoczywającymi. Klimat jest tu bardziej sielski niż masowo-turystyczny: zamiast ogromnych tłumów dominuje spokojny gwar rodzin, wędkarzy i osób, które przyjechały po prostu „pobyć nad wodą”. Otoczenie lasu sprawia, że nawet w upale można znaleźć cień, a krótki spacer wokół jeziora pozwala spojrzeć na pałac z zupełnie innej perspektywy. To świetne miejsce na łączenie różnych form wypoczynku – chwilę plażowania, spacer, zdjęcia i przerwę na kawę w jednej z pobliskich miejscówek. Wieczorem okolica jeziora wycisza się i zyskuje bardziej nastrojowy charakter.
Bogdaj
Park Natury „Górecznik”
Rodzinny Park Przygód „Górecznik” w okolicach Bogdaju to barwny miks edukacji i rozrywki, który potrafi pozytywnie zaskoczyć nawet osoby sceptyczne wobec komercyjnych parków tematycznych. Na rozległym terenie rozlokowano ścieżki edukacyjne o owadach, grzybach czy dawnej wsi, połączone z ekspozycją starych sprzętów rolniczych i elementami małej architektury. Między nimi pojawiają się przestrzenie typowo rozrywkowe: park dinozaurów, park linowy, place zabaw, tory gokartowe – wszystko utrzymane w lekkim, wakacyjnym klimacie. Wrażenie robi skala i różnorodność atrakcji, dzięki czemu nie ma wrażenia „przebodźcowania” jednym motywem. To miejsce, w którym przy okazji całkiem nieźle poznaje się lokalną wieś i tradycje, nawet jeśli w planie był tylko wypad „do parku rozrywki”.
Lewków
Pałac Lipskich w Lewkowie
Pałac w Lewkowie, położony kilka kilometrów od Ostrowa, robi wrażenie elegancką, klasycystyczną bryłą wpisaną w zadbany park. Od pierwszej chwili widać, że to rezydencja z ambicjami – symetria fasady, reprezentacyjne wejście i szerokie schody zapraszają do tego, by podejść bliżej. Spacer po parku pozwala zobaczyć pałac z różnych stron, a układ alejek zachęca, by na moment zgubić się w zieleni. Wnętrza – tam, gdzie udostępniono je zwiedzającym – opowiadają historię dawnych właścicieli i pokazują, jak wyglądało życie w magnackiej siedzibie poza głównymi centrami miejskimi. Całość ma w sobie coś z klasycznej, polskiej opowieści o ziemiaństwie, ale podanej w lekkiej, sprzyjającej spacerom formie.
Ociąż
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ociążu
Kościół w Ociążu to przykład świątyni, która z zewnątrz może wydawać się niepozorna, ale zyskuje przy bliższym poznaniu. Wczesnogotycka bryła, otoczona cichym wiejskim otoczeniem, tworzy bardzo spójną, trochę „czasoodporną” całość. Wnętrze kryje ciekawe detale – dawne wyposażenie, elementy wystroju i klimat, który trudno znaleźć w bardziej „podrasowanych” turystycznie kościołach. Poczucie, że ma się do czynienia z miejscem autentycznym, a nie jedynie „ekspozycją”, pojawia się niemal od razu po przekroczeniu progu. W połączeniu z pobliskim pałacem (w tej samej miejscowości) powstaje niewielki, ale bardzo ciekawy zestaw atrakcji pozwalający poczuć lokalną historię z zupełnie innej perspektywy niż w większych miastach.
Pałac w Ociążu
Pałac w Ociążu to obiekt, który nie trafia na okładki przewodników, a zasługuje na chwilę uwagi podczas poznawania powiatu ostrowskiego. Usytuowany w spokojnym, wiejskim otoczeniu wyróżnia się sylwetką i parkowym zapleczem, które razem tworzą klasyczny obraz dawnego majątku ziemskiego. Spacer wzdłuż ogrodzeń, rzut oka na układ alejek i stary drzewostan pozwalają wyobrazić sobie życie w czasach, gdy pałac był centrum lokalnego świata. Dziś to raczej zakątek dla osób, które lubią wyszukiwać mniej oczywiste miejsca – takie, o których opowiada się później znajomym przy mapie. W zestawieniu z kościołem w Ociążu tworzy ciekawą, mało uczęszczaną, ale bardzo klimatyczną trasę.
Moja Wola
Pałac myśliwski w Mojej Woli
Pałac myśliwski w Mojej Woli to jedna z najbardziej intrygujących, a jednocześnie mało znanych rezydencji w regionie. Ukryty w leśnym otoczeniu, długo pozostawał poza głównym zainteresowaniem turystów, dzięki czemu nadal ma w sobie coś z „odkrycia dla wtajemniczonych”. Charakterystyczna, drewniano‑szachulcowa konstrukcja budynku i jego położenie wśród drzew tworzą atmosferę z pogranicza bajki i dawnej opowieści myśliwskiej. Nawet krótki spacer wokół pałacu wystarczy, by poczuć specyficzny klimat tego miejsca, w którym historia przeplata się z delikatnym zapomnieniem. To idealny punkt dla osób, które lubią odwiedzać obiekty mniej „wygładzone” i pozostawione w nieco bardziej surowej formie.
Podsumowanie
Powiat ostrowski pokazuje, że ciekawa podróż nie wymaga przekraczania granic ani odwiedzania najbardziej znanych kurortów. Między Ostrowem Wielkopolskim, Antoninem, Lewkowem, Ociążem, Przygodzicami, Bogdajem i Moją Wolą rozciąga się mozaika miejsc, w których architektura, przyroda i lokalne historie przeplatają się w bardzo naturalny sposób. Najwięcej satysfakcji dają tu właśnie te mniej oczywiste punkty – rezerwaty, parki natury, małe kościoły i pałace, o których rzadko się słyszy, a które potrafią oczarować atmosferą. To region stworzony do niespiesznego odkrywania, z mapą w ręku i otwartością na boczne drogi. Każdy kolejny przystanek dorzuca swoją cegiełkę do obrazu powiatu, który z „tranzytowego” staje się pełnoprawnym celem wyjazdu, wartym osobnej wyprawy.